Te vaak voelt kritiek als een klap in je gezicht. Een voorbeeldje van feedback van mijn collega naar mij: “En dan voel ik me onder druk gezet“. Verwijt ze mij nou dat ik haar zit te pushen? Terwijl ik tijdens mijn belletje alleen snel to the point kwam! Boosheid borrelt in me op. “Ik geef je alleen maar constructieve feedback, hoor”, zegt ze kortaf, “ik benoem wat voor een gevoel jouw gedrag bij mij oproept’. Ja, ja, zo voelt dat helemaal niet bij mij. Feedback geeft vaak hommeles, weet ik.

In feedback benoem je zaken. In de eerste stap is dit ‘het specifieke en feitelijke gedrag van de ander dat je hebt waargenomen.’ In de tweede stap benoem je ‘welk gevoel en effect dat gedrag bij jou oproept’.

In die tweede stap van feedback gaat veel mis. In plaats van eerst stil te staan bij ons échte gevoel en dit te delen, raken we in een soort overdrive. We focussen ons vooral op het gedrag van de ander. We veroordelen dit gedrag, want het geeft ons een rotgevoel. Vervolgens gooien we onze emotionele interpretatie – ‘ik voel me gepiepeld/ vernederd/ betutteld/ gepasseerd/ buitengesloten/ gebruikt/ bespot/ onder druk gezet’ – voor de voeten van de veroorzaker van ons rotgevoel. We maken van die ander de schuldige. En dat voelt diegene ook. Dus die slaat terug. Volstrekt logisch en allesbehalve constructief.

Beter blijf je bij die tweede stap in feedback écht bij jezelf. Je gaat op zoek naar jouw basisgevoel. Wat voel je in je lijf? Gebruik daarbij de 4B’s: voel je je Bang; Bedroefd; Blij; of Boos? Heb je dat B-gevoel te pakken, dan deel je dat met de ander. Heel eerlijk. ‘Ik voel me Bang/ Bedroefd/ Blij/ Boos’. Zo blijf je zuiver bij jezelf en jouw gevoel. Je stelt je kwetsbaar op en dit geeft ruimte voor een opbouwend vervolg.

Want bijna niemand wil dat een ander zich onprettig voelt. Dus voorkom die verwijten. Ga voelen. En deel je gevoel. Open. Geweldloos. Dat is fijn en menselijk.

Vanuit het voelen – Doeneke wil ‘t proberen!

Fris hier je kennis over feedback geven en ontvangen op