Gekeurd en te licht blijken om te vechten in een eerste wereldwijde oorlog? Maurice Ravel baalt ervan. Baskisch bloed vloeit door zijn aderen. Zwitsers bloed ook en hij woont in het land waarvan hij zielsveel houdt. Frankrijk. Franse mannen zijn zo’n zes centimeter korter dan de Nederlandse en als je dan nog eens een opvallend kleine Fransman bent dan zit vechten er niet echt in. Maar gelukkig voor Maurice kan hij toch iets voor zijn land betekenen, als chauffeur van een ambulance.

Ravel heeft ook een gave die in oorlogstijd best handig is. Maurice kan muziek componeren. Zijn stijl is niet die van het type opzwepende marsmuziek, wel schrijft hij het prachtige Le Tombeau de Couperin als eerbetoon aan de gevallenen. Minder opzwepend wordt het niet.

Zelfkennis is ook een gave van Ravel die iedereen kent van zijn Boléro. Zelf vindt hij die hit een mislukking die hij afdoet als “orkestratie zonder muziek”. Au.

Als ode aan zijn Oostenrijkse vriend de pianist Paul Wittgenstein maakt Maurice Ravel een dot van een pianoconcert dat ik nietsvermoedend zie in een uitvoering waaraan de dochter van een vriendin meespeelt in het Concertgebouw. Ik weet niet wat ik hoor zo mooi, maar wat ik zie is uiterst verwarrend. De pianist bespeelt de vleugel fantastisch, maar ze gebruikt alleen haar linkerhand! Daarin zit ‘m die ode, vriend Paul verliest zijn rechter in die verrotte oorlog.

Moois uit lelijks – Doeneke wil ’t proberen!