Katherine Hepburn is haar leven lang een held van me, achtenveertig is ze als ze de hoofdrol speelt in de film Summertime. Katherine speelt een carrièregerichte vrouw die solo naar en in Venetië reist. Haar doel is simpel, een diepe duik in la dolce vita. De werkelijkheid blijkt vol een worsteling om connectie te maken vol eenzaamheid in een prachtige omgeving.

Renato de Rossi, een zeer aantrekkelijke lokale handelaar in antiek, gaat haar redden. Of dat hoopt ze toch. Maar deze film is een omgekeerde romcom. Dat concept is heerlijk overzichtelijk. Twee mensen ontmoeten elkaar. Ze vinden elkaar heel leuk. Plots haperen er dingen tussen beiden. Maar daarna komt alles goed. Heerlijk!

Summertime lijkt lang zo’n romcom. Tot die uit elkaar valt. In de slotscene zwaait Katherine vanuit de wegrijdende trein naar haar lover en uit alles voel je één ding: die zien elkaar nooit terug.

De kortstondige lover is zo’n tien jaar jonger dan Katherine. Altijd leuk om te zien natuurlijk dat je rond je vijftigste levensjaar nog voldoende aantrekkelijk bent. Maar de feministische hoofdlijn in deze film uit 1955 gaat dieper dan dat. Katherine beleeft een korte en heftige affaire en is daar helemaal okay mee. Na die vlammende vrijheid pakt ze gewoon de draad van haar drukke carrière weer op.

1955 – Doeneke wil ’t proberen!