Ze betasten haar. Twee oude mannen. Zij vindt dat onaangenaam, lijkt mij. Even kijk ik naar het schilderij en dan naar het kaartje dat ernaast hangt. Gretig lees ik de titel van dat werk, wie de schilder is, wanneer hij dit maakt en wat hij bedoelt met deze schokkende kunst. Vervolgens kijk ik nog een keer naar zijn creatie. Ik scan het kunstwerk op basis van die extra informatie en of dit klopt met mijn eerste indruk van het kunststuk. Bij mijn kunstkijkwijze is er best weinig gevoel. Ik benader zo’n werk vaak super rationeel.

Kijken naar kunst kan ook anders. Met juist veel gevoel. Door slow looking met je hele lijf. Je bekijkt dan het kunstobject zuiver, met veel aandacht en zonder oordeel. Daarbij concentreer je je op je lichaam. Wat doet dat kunstwerk met mijn lijf? Wat voor een gevoel krijg ik? En waar? Voelt het prettig? Of juist akelig? Je neemt waar met je lichaam in plaats van dat je woorden geeft aan wat je ziet. En ook dat afleidende kaartje aan de muur negeer je eerst. Zulke ruis leidt vaak veel teveel af van de ziel van het werk zelf.

Dat slow kijken met mijn lijf, dat lijkt mij wel wat en dat ga ik dus proberen. Maar dat vraagt wel oefening. Want eigenlijk ben ik een middelmatige museumbezoeker: ik kijk (slechts) 15 seconden naar een werk. Fast looking. En dat kan een stuk langer.

De schilderingen, tekeningen en voorwerpen die het eeuwenoude verhaal van de naakte Susanna en twee opdringerige mannen verbeelden, zijn indrukwekkend. En de teksten erbij ook. Deze tentoonstelling* is mindblowing. Voorzichtig oefen ik mijn nieuwe kijkwijze. Ik sta voor een schilderij en neem de tijd. Eerst maak ik mijn blik lekker slow. Als vanzelf kijk ook ik slow met mijn hele lijf. Het werk komt bij me binnen. Het is anders. Het voelt anders. Ik heb er geen woorden voor …

Ook in mijn hoofd – Doeneke wil ‘t proberen!

* Susanna – Van Middeleeuwen tot MeToo is t/m 23 maart 2025 te zien in Museum Gouda