Naast haar succes in de filmwereld ziet Marlene de diep donkere ellende om zich heen groeien. Ze besluit daar geen deel van te zijn en weigert lucratieve contracten. Als dan nog Duitse zamelt ze tegelijkertijd geld in om Joden te helpen uit Duitsland te vluchten. Ook zelf vertrekt ze naar de Verenigde Staten. Op allerlei manieren steunt ze daar de Amerikaanse troepen naast haar werk als actrice. Hetzelfde doet ze waar en wanneer dat kan ook in Europa tijdens de oorlogsjaren.

In 1960 treedt ze op in West-Duitsland, Oost-Duitsland en Israël. Tijdens haar optredens in Israël vraagt ze het publiek, vol Holocaustoverlevenden, toestemming ook in het Duits te zingen; daarmee doorbreekt ze het geldende taboe op het gebruik van de Duitse taal in Israël. In 1965 krijgt ze de Israëlische Medaille van Moed, waarmee ze zowel de eerste persoon van Duitse afkomst als de eerste vrouw is die deze onderscheiding ontvangt.

Dietrich ontvangt ook het Franse Légion d’honneur en de Amerikaanse Medal of Freedom voor haar werk tijdens de oorlog, dat werk noemt ze jaren later ‘het enige belangrijke wat ik heb gedaan’.

Het belangrijke – Doeneke wil ’t proberen!