‘Wanneer weet je of een ICT-er tegen je praat? Hij kijkt, in plaats van naar z’n eigen schoenen, naar jouw schoenen.’

Elkaar aankijken tijdens een gesprek is in de Nederlandse cultuur de norm.

In andere culturen is dat vaak anders. Zo vermijden Aziaten oogcontact uit respect. En in de islamitische cultuur kijken mannen en vrouwen elkaar uit respect niet aan. Zij ervaren oogcontact snel als dreiging of seksuele uitdaging.

Oogcontact en de interpretatie van wat je in ogen ziet, staan sterk in verband met je amygdala. Een oeroud hersendeel dat je emoties reguleert. En zo roept een blik gemakkelijk angst en woede op.

Om niet overprikkeld te raken, vermijden introverte types en autisten dan ook oogcontact.

Zo daalt mijn blik snel af naar de mond van mijn gesprekspartner. Ik raak zo minder van de wijs en luister beter. Super sociaal dus. Maar niet elke gesprekspartner ervaart dit zo. Soms voelt iemand zich niet gezien en gehoord en zoekt dwingend mijn blik. Met een korte oogopslag stel ik diegene gerust en daal dan weer af naar de mond.

Maak wel oogcontact bij het begin van een gesprek. Even echt gezien worden is altijd fijn. En verwijden je pupillen zich daarbij, dan voelt je gesprekspartner zich helemaal bijzonder. En check tijdens een gesprek, met oogcontact, hoe jouw woorden op de ander overkomen.

Maar verbreek oogcontact als je goed wilt luisteren of denken. En als je iemand wil overtuigen. Dat voelt nogal tegennatuurlijk. Toch creëer je zo ruimte voor de ander. De ander schiet niet direct in de weerstand en overweegt jouw kijk op de zaak. En zo heb je fijn meer kans op je gelijk …

En gebruik jij nog altijd ‘kijk me aan als ik tegen je praat!’? Weet nu: kijken ≠ luisteren …

Met open blik – Doeneke wil ’t proberen!