Ik wacht met smart op zijn column. Die is wekelijks. De onderwerpen variëren, maar zijn vaak politiek. Ik lees soms ‘de vijand’. Zo blijf ik niet teveel in mijn bubbel. Maar bij hem ben ik thuis.

De columns zijn stellig en gewaagd. En altijd raak. Ze zitten vol humor en scherpe analyses. Toch voel ik voor het lezen altijd wat spanning. We zijn het namelijk altijd eens.

Wat als dat verandert? Wat als hij een keer de plank volledig misslaat? Ben ik dan mijn baken kwijt? Hij verwoordt mijn meningen beter dan ik ooit zou kunnen. Kan ik dan nog steeds op hem vertrouwen?

Ik neem mezelf (en hem) in bescherming. Ik beperk mij tot zijn columns. Ik weet hoe hij eruit ziet, maar heb nog nooit zijn stem gehoord. Dat wil ik ook niet.

Als zijn stem mij niet bevalt kan dat veel veranderen. Dan bestaat de persoon met wie ik me zo verbonden voel voor mij niet meer. Ik hou het voor altijd bij zijn schrijven.

Verwant blijven – Doeneke wil ’t proberen!