Ik sta te wachten bij de basisschool. Ik ben midden dertig. Ik hoor geroddel over een andere moeder. Haar man is overleden. Ze staat er alleen voor, met twee jonge kinderen. Figuurlijk dan, zegt een andere moeder mij, met een veelbetekenende blik. Ik begrijp haar niet en vraag naar wat ze bedoelt. Ze kijkt me nog indringender aan dan zojuist.

Weet je het dan niet? Ze kijkt me aan of ik achterlijk ben. Ik zeg dat Eveline er misschien niet letterlijk alleen voor staat, omdat familie of vrienden misschien bijspringen.

Nou dat kun je wel zeggen, over die slet. Zegt die moeder, die ik sindsdien nooit meer spreek. Haar giftige kritiek zoemt nadien nog weken rond dat schoolplein. Eveline heeft al een ander. Binnen twee weken na de dood van haar man. Schandalig, vindt zo’n beetje elke ouder. Ik weet ’t niet.

Ja. Eveline vond al snel een nieuwe liefde, maar wanneer is iets te snel? Daar zijn regels voor, zegt een vader me maanden later ook langs dat schoolplein. Een jaar is het minimum voor de rouw. Eveline is nu eenentwintig jaren later nog heel blij met haar inmiddels niet meer zo heel nieuwe lief, vertelt ze mij. En ze mist haar overleden man. Die twee dingen bestaan naast elkaar. Niets is uitgesloten in de liefde, zegt ze mij.

Op goed geluk – Doeneke wil ’t proberen!