‘Pfff, is het na al die regen eindelijk zomer, is het weer meteen idioot heet!’ Ze slaakt een diepe zucht en sjokt bozig weg. “Typisch een mismatcher“, zegt mijn andere collega, “zo eentje die zich altijd focust op wat er niet goed gaat.” Hij maakt het me helder en vertelt over zijn vrouw, ook een mismatcher, een ‘lastige zeur’. Mijn collega is dol op zichzelf. “Ik ben een matcher“, vertelt hij trots. Hij concentreert zich op ‘de zonnige kant van alles’. Stilletjes stel ik mij wat vragen over dat ‘alles’.

Mijn collega is een NLP-er. Hij weet hoe het werkt in onze onbewuste binnenwereld en hoe je effectief gedrag vertoont op het werk en de rest van je leven. Hij vertelt me hoe alles zit met matchers en mismatchers. Een mismatcher ziet verschillen, wat er ontbreekt, wat er mist. Een matcher ziet overeenkomsten, wat er wel is, wat er klopt. De ene stijl is niet beter dan de andere. En iedereen heeft beide stijlen in zich. Maar één stijl staat op de voorgrond. Ik denk even aan zijn ‘lastige zeur’ thuis, zijn eigen mismatch-keuze.

Ook al vindt hij zo’n mismatcher irritant, hij weet dat mismatchen – kritisch en weloverwogen – soms best wat oplevert. Toch heeft hij liever matchers – enthousiast en optimistisch – om zich heen. Ik glimlach op mijn vriendelijkst en bijt op mijn tong.

Hij noemt mij een matcher. Een ‘blij ei’ en ‘niet zo’n azijnzeiker’. Dat maakt alles allemaal een stuk gezelliger voor hem en voor mij, zegt hij. Ik breng mijn match-kwaliteiten meteen in de praktijk. “Drinken we ons kopje koffie gezellig samen buiten in het zonnetje?” Gretig omarmt hij mijn aanbod. Ik beheers me niet langer en zeg met een glimlach “maar niet te lang hoor, want teveel zon is gevaarlijk.”

Glimlachen – Doeneke wil ’t proberen!