“Zeg maar jij, hoor!” hint mijn schoonvader losjes. Met zijn tachtig jaren oogt hij nog fris en fruitig. One of the guys. De achttienjarige vriend van zijn kleindochter glimlacht beleefd – en ongemakkelijk. Net zo ongemakkelijk als onlangs, wanneer ik dezelfde vrijer van mijn nichtje hetzelfde verzoek. “Tegen vrouwen van mijn leeftijd – zo rond de veertig en vijftig – zeg je beter ‘je’. Anders voelen ze zich zo oud.” Hij knikt beleefd, verontschuldigt zich voor zijn correcte opvoeding en vousvoyeert mij verder. Oeps.

En tóch, ik bewonder zijn onverzettelijke consequente ‘u’ gebruik. Een zekere consistentie is wezenlijk als je tutoyeert of vousvoyeert. Hop je heen-en-weer tussen ‘je’ en ‘u’, dan wekt dat irritatie en verwarring bij je lezer of gesprekspartner. Zo’n rommeltje lijkt al snel persoonlijk gericht tegen een ‘u’ of een ‘je’. Bovendien, wat denk ik eigenlijk wel? Natuurlijk ben ik een ‘u’ voor hem. Ik ben voor hem een oude tante. Eentje die zich uiteraard niet zo oud voelt als ze toch echt is. En die hengelt naar een joviaal ‘je’ als complimentje. Wat een zielige vertoning. Van die oudjes. Zoals ik. Tja.

Met dat frisse inzicht neem ik het op voor deze jongeman. “Laat hem nou!” maan ik mijn schoonvader. “Jij bent met je tachtig jaar voor hem gewoon een oude vent. Een echte ‘u’ dus. Accepteer dat gewoon.” Mijn schoonvader is het fel met mij oneens. Uit de hoogte zegt hij “Ik bepaal hoe hij mij aanspreekt. Met ‘je’ dus. Daar kan hij moeite voor doen!” Opeens is schoonpapa niet langer fris en fruitig. Maar oudbakken. Zo eentje van vroeger. Onmiskenbaar een ‘u’. Per se ‘je’ willen zijn is zó ‘u’…

Wat jij wil – Doeneke wil ’t proberen!