Moorden – onder liefdespartners –  vinden vaker aan het eind van een extra lang vrij weekend plaats. De partners zijn dan – toch net iets te lang – in elkaars nabijheid. Je haalt – net iets te lang – het bloed onder elkaars nagels vandaan. Forensisch artsen hebben het er druk mee.

Bij mij thuis is het ook niet altijd pais en vree. Van huishoudelijke irritaties – wc-bril, rondslingerende schoenen en met lawaai de trap oplopen – tot bijna dodelijke opmerkingen.

“Hoe chagrijnig ben je nog?” is er zo eentje. Nu als – best wel grappig bedoelde – ijsbreker na wat kille uren. Ik zie nu de humor er niet van in. Mijn boosheid borrelt – opnieuw – op.

Slechtgehumeurd, mopperig, ontevreden – meldt Van Dale bij cha·grij·nig.

Zie je wel! De term ‘chagrijnig’ is absoluut ongepast. Alsof de oorzaak bij míj ligt! Míjn slechte humeur, míjn gemopper, míjn ontevredenheid. ‘Chagrijnig’ impliceert een zijn.

Ik ben niet chagrijnig! Ik voel me ge·frus·treerd – vol frustratie, zich tekortgedaan voelend –  volgens Van Dale. Ik voel me vol frustratie en tekortgedaan. Dus.

En die frustratie ontstaat niet door niets natuurlijk. Die ontstaat door die ander. Die mij – met die wc-bril, schoenen, trap en verkeerde opmerkingen – het bloed onder mijn nagels vandaan haalt.

Gelukkig waagt mijn lief zich niet aan zoiets als ‘je bent zeker chagrijnig door je hormonen’. Want zo’n opmerking is sowieso fataal!

Vooral thuisblijven – Doeneke wil ’t proberen!

Veilig samenleven? Lees hier mijn blog over hoe je constructief feedback geeft.