Weergaloos speelt ze blokfluit en piano. Daarbij zingt ze ook nog prachtig. Tussendoor entertaint ze ons, haar publiek, met enthousiaste verhalen over achtergronden van de muziek die ze speelt. Alles doet ze met de grootste pret voor de zaal en zichzelf. Lucie* is een multitalent. En ze is pas 24 jaar. Vanaf haar twaalfde zit ze al op het conservatorium. Op die leeftijd speel ik ook graag blokfluit, maar daar houden alle overeenkomsten op. Helaas …

De intieme concertzaal zit vol met fijnzinnig en ervaren publiek, waarbij ik me best jong voel. Hét klassieke-klassieke muziek-publiek. Leeftijd dondert Lucie niet. In de taal van een 24-jarige vertelt ze smeuïg dat de grote componist Johannes Brahms en Clara Schumann – de vrouw van zijn vriend Robert – toch echt meer dan gewoon bevriend waren. De zaal hangt aan haar lippen.

We zien en horen Lucie niet alleen intiem vertellen en praten, we zitten ook heel dichtbij haar. Ik zie geen bladmuziek. Wel staat er een tablet op de piano. Toont deze haar de muzieknoten? Ik denk het niet. Ze musiceert met haar ogen dicht. Of soms even open, schijnbaar zonder dat ze kijkt. Ze gaat helemaal op in haar eigen werelden, vol overgave. Haar intensiteit klinkt en oogt schitterend.

Na de pauze kondigt Lucie een van haar helden aan; Claude Debussy. Dat vind ik nou jammer. Die onrustige muziek van Debussy werkt mij op de zenuwen. Ik zet me schrap. Ze vertelt hoe zij die feeërieke muziek voor zich ziet. Ze vertelt over imaginaire beelden van mooie wandelingen in een ongekende natuur. Vol buitengewone planten, mensen, dieren en vergezichten. En Lucie ziet en hoort allerlei dans in die unieke natuur van Claude. ”De start van die dans hoor je precies,” vertelt ze enthousiast. Ze maakt me nieuwsgierig. Ik stel me open. En luister naar haar Debussy. Ik zie die mooie natuur. En hoor nu ook die dans! Debussy komt eindelijk bij me binnen. En Lucie leert het me. Ik ben om.

Luisteren – Doeneke wil ‘t proberen!

*Lucie Horsch